Prolog

- Lerman! Do tablicy ale już! Ile razy mam mówić abyś nie przeszkadzał w zajęciach?! - zdjęła okulary i wykrzyczała zdenerwowana nauczycielka. Cała klasa nie mogła opanować się od śmiechu. Lou to taki nasz klasowy 'clown'. Nie dlatego że jest chory bądź coś w tym stylu. Po prostu uwielbia rozbawiać innych i dobrze mu to idzie.

- I cała klasa! Proszę się opanować! - założyła okulary na nos - A Ty teraz pisz ... - zwróciła się tym razem do mojego przyjaciela - Przekształć podany trójkąt równoboczny w jednokładności o środku w punkcie S (punkt przecięcia się środkowych) i skali k = 2,5. I wy też piszcie.

Przewróciłam oczami i odwróciłam się do mojej najlepszej przyjaciółki - Lily.

- Co za kretynka - wyszeptała

- Tak tak, a teraz pożycz mi ołówek bo zaraz znów zacznie się drzeć...

- Masz - podała mi go i wywróciła teatralnie oczami - Ostatni rok z tą żmiją - zaklaskała radośnie i wzięła się za rysunek. Obróciłam się i zrobiłam to samo...


Po lekcji matematyki mieliśmy godzinną przerwę na lunch. Wraz z Lily i Lou'im udaliśmy się na stołówkę i zajęliśmy nasze miejsca.

- Nie uwierzycie w to co wam teraz powiem! - przybiegła przerażona Anna-znajoma z naszej klasy

- No co? - spytałam upijając łyk wody

- Będzie 2 nowych uczniów w naszej klasie!

- I co z tego? - wzruszył ramionami Lou - Tyle nowych dochodzi każdego roku a i tak nikt nie zwraca na nich uwagi...

- Nie wiecie o co chodzi! - poprawiła swoje włosy i usiadła obok mnie - Oni są... inni.

- Co masz na myśli mówiąc 'inni'? - wtrąciła Lily

- Sami się przekonacie. Jutro. Jutro wszystko się zmieni! - wstała i patrzyła na nas - Zobaczycie! - wykrzyczała.

- Psychicznaaa... - powiedziała Lily i otworzyła usta w kształcie litery 'O'

Zaśmialiśmy się i zaczęliśmy jeść swoje lunch'e.

Takie właśnie było nasze codzienne życie. Pełne śmiechu, wrzasków i kłótni. Uwielbialiśmy śmiać się, płakać i imprezować do białego świtu. Ale czy tak będzie już zawsze ?